Yalan söyleyen bir mümin düşünemem. Ama bir meşâyih, hiç mi hiç düşünemem. O zaten meşâyih olamaz, mürşid olamaz. Değil mi.

Doğruluk, doğruluk, doğruluk yine doğruluk. Sabır, sabır, sabır yine sabır. Şükür, şükür, şükür yine şükür. Neye sabredeceğiz ? Musibetlere. Neye şükredeceğiz? Böyle hak bir yolu bulduğumuza şükredeceğiz. Gönlümüz hep sapık olan düşüncelerde, yollarda, bid’at ile dolu olan şeylerde olmasın kardeşim. Şu ana kadar biz binleri, yüzbinleri, milyonları bulmamız lâzımdı. Ama bu bizim yolumuz öyle bir yol ki, bakınız deniz gibi, tertemiz. İçine denizin bir pislik düştüğü zaman, denizi kirletmiyor. Deniz öyle bir umman ki, okyanus, okyanuslar gibi... İşte bu bağlı bulunduğumuz yolu okyanus kabul edin. Öyle düşünün. Bazende okyanus olduğu zaman ne olur, çalıyı çırpıyı, öteki beriyi, pisliği dışarı vurur. Demek ki biz okyanusa layık olamamışız diye. Bu bakımdan ihvan kardeşlerim, muhiblerden olunda, günlük zikriniz yapın! Eğer ki hasbelkader yapmamış olanlarınız, aksatanlarınız varsa, bunu hemen telafi etsinler. Bugünden tezi yok, yeniden o güzel okyanusa dönsünler ve dua etsinler. Ben bu okyanusta kalmak istiyorum Rabbim! Burada temizlenmek istiyorum. Bu büyük mübarek yoldan dışarı çıkmak istemiyorum Rabbim! Beni burada pirler, meşâyihler, sevdiklerin hürmetine, Habibullâh hürmetine, burada beni ilkâ eyle, burada beni bırak, diye dua etsinler. Tasavvuf yolunu biz kirletmeyelim.

Abdullah Demircioğlu'nun /Tasavvuf Temiz Bir Okyanustur sohbetinden alıntıdır.